Temiz insan

Temiz insan, hiç kırılmamış insan değildir. Tam tersine, kırılmayı kendi tekâmülünün şifresi olarak okuyabilmiş insandır.

Temizlik burada günahsızlık ya da kusursuzluk anlamına gelmez. Çünkü böyle bir temizlik ne mümkündür, ne de insanı anlamlı kılar. Asıl temizlik, kişinin kendi içinde taşıdığı ACI ve ZEVK'in nereye, neye, kime bağlandığını görebilmesidir. Yani temiz insan, duygularını bastırmayan, inkâr etmeyen  fakat duygularını kör bir şekilde yaşamayan insandır. O, kendi kodlamasının farkındadır.

Bu farkındalık kolay gelmez. Çünkü insanın en büyük düşmanı, dışarıdan gelen bir kötülük değil, kendi egosunun erdem kılığına girebilme becerisidir. Sabır bir kibre, sadakat bir slogana, direnç bir kimliğe dönüşebilir ve insan, tam da en "doğru" olduğunu düşündüğü anda, en çok perdelenmiş olabilir. Temiz insan, bu perdeyi fark edendir. Fark ettiği an, bir şey kaybeder. Belki bir kimliğini, belki yıllarca taşıdığı bir inancı fakat kaybettiği şey, zaten onu taşıyan değil, onu durduran şeydir.

Bu yüzden temiz insan, hiç çözülmemiş insan değil; çözülüp yeniden kurulmuş insandır. Tıpkı kozasında eriyen, sonra yeniden şekillenen tırtıl gibi. Kırılma onun düşmanı değil, onun doğum anıdır. Acıyı bir ceza değil, bir sonraki basamağa geçmeden önce çözülmesi gereken bir şifre olarak görebildiği an, yaşam ona bir yarış parkuru gibi açılır. Her engel bir ceza değil, bir alıştırmadır artık.

Temiz insan, bu yüzden aynı zamanda alçakgönüllü bir insandır. Çünkü kendi iç dünyasının, evrenin küçültülmüş bir laboratuvarı olduğunu bilir. Kendi acısını evrensel bir ilkeyle, kendi dönüşümünü insanlığın ortak mirasıyla ilişkilendirir. Kendi derdini sadece kendi derdi olarak taşımaz; onu anlamaya çalıştığı an, aslında insanlığın ortak kodunu da çözmeye çalışıyordur.

İşte tam bu yüzden "temiz insan", formülün ilk eşiğidir, ancak en küçük parçası değildir. Çünkü bir insan kendi içinde bu arınmayı yaşadığında, artık yalnız kalmaz. Onun çevresine yaydığı şey, fark edilmeden, sessizce başka hücrelere de geçer. Temiz bir toplum, böyle başlar: tek bir hücrenin, kendi kozasında sessizce çözülüp yeniden kurulmasıyla.