İnsanın Gelişim ve Dönüşüm Yolculuğu

İnsanın kendini geliştirme çabası, teknolojinin durmaksızın ilerleyen doğasıyla aynı evrensel yasaya tabidir: hiçbir sistem statik kalamaz. Bugün gelişmiş sandığımız her şey, yarının aşacağı bir ara istasyondur. İnsan da böyle bir "modül", sürekli güncellenen, sınır tanımayan bir potansiyel taşıyıcısıdır. Bu gelişim, Edison'ın "başarısızlık yok, işe yaramayan/doğru olmayan yaklaşım var" ilkesinde somutlaşan bir gayret yasasıyla ilerler: umut hedefi canlı tutan enerji, gayret ise bu enerjiyi maddeye dönüştüren emektir. Ne birey ne de medeniyetler ilk denemede yükselmiştir; hepsi deneme üzerine deneme, enkaz üzerine enkaz,kriz üzerine kriz ile bugüne gelmiştir. Bu gayretin arkasında, kalbin niyeti belirleyip beyne yetki devrettiği, sonra sadece sonucu denetlediği sessiz bir yönetim mekanizması işler.

Kalp mikro-yönetime girmez; genel çerçeveyi çizer, uygulamayı özgür bırakır. Bu niyet ise tek katmanlı değildir. Hedefler, ahlaki değerler, bilgi ve duygu, bir komuta zinciri gibi hiyerarşik ve bütünsel çalışır. İnsanın iç dünyası kaotik değil, düzenli bir mimariye sahiptir; mikrokozmos, makrokozmosun aynasıdır.

Bu düzenli mimarinin işleyişinde insan iki hareketle var olur: gayret ve akışa bırakmak.

Kontrol etmek mi, teslim olmak mı sorusunun cevabı ikisidir de. Fakat doğru zamanda. Gayret görünür mücadele, akışa bırakmak ise görünmez bir güvendir; "gözlemci moduna geçmek" burada pasiflik değil, ileri bir bilinç becerisidir. Bu diyalektiğin en somut örneği, kırk yaşına yaklaşıldıkça başlayan ve sonraki süreçte de gelişerek devam eden kişisel dönüşüm sürecidir; bu süreç, bir tekâmül yolculuğunun zirvesine doğru durmaksızın ilerleyen bir yolculuğa dönüşür. Kriz burada yıkım değil, kapıyı açan basınçtır. Tıpkı büyük medeniyet kırılmalarının da genellikle uzun süren gerilimlerin ani patlamasıyla gelmesi gibi.

Bu sürecin en can alıcı yanı, bilginin hep var olduğu fakat "görülmesinin" içsel bir eşiğe bağlı olmasıdır. İnsanlık aynı hakikatleri binlerce yıldır tekrar tekrar keşfediyormuş gibi görünür. Çünkü hakikat sabit, idrak eden nesiller değişkendir. Bir söz, bir fikir, düştüğü toprak henüz hazır değilse filizlenmez fakat hiçbir tohum boşa gitmez, zamanı geldiğinde meyve verir Ve bütün bu sürecin nihai sahnesi, insanın dışında değil, kendi kalbinin içindedir. İyilik ve kötülük dışarıdaki iki ayrı kaynak değildir. Aynı kalbin, aynı gücün iki farklı yönelimidir.

Güç nötr'dür, onu şekillendiren niyettir. Her insan kalbinde hem ferahlığı hem kirliliği barındırma potansiyeline sahiptir.

Gerçek mücadele, dışarıdaki bir düşmanla değil, kalbin kendi içindeki bu iki potansiyel arasındaki sürekli seçimle sürer.

Sonuç;

İnsanın dönüşümü, tek bir kaynaktan (kalp) doğan, hiyerarşik bir düzenle

(niyet) yürütülen, iki tamamlayıcı hareketle (gayret ve akış) ilerleyen ve

zamanla (idrak eşiği) olgunlaşan bir süreçtir.

İnsan, teknoloji gibi durmadan gelişen bir varlıktır. Fakat bu gelişim dışarıdan değil, kişinin kendi kalbinde iyiliği besleyip kötülüğü terbiye ettiği sessiz, sürekli bir seçimle gerçekleşir. Kriz bu seçimin hızlandırıcısı, gayret bu seçimin eylemi, akış ise bu seçimin güven boyutudur.

Yazar / Düşünür

Efehan Ahmet Arif DERYADENİZ

( Ekrem ÖNÇIRAK )