Vazgeçtiğin Yerde Bitmedin

     Belki bugün yorgunsun. Belki çok denedin, çok bekledin, çok umut ettin ve en sonunda içinden bir ses "yeter" dedi. Belki o sesi susturamadın, belki de artık susturmak istemedin. Bu yazı, tam o noktada duran sana.

Önce şunu bil: vazgeçmiş olmak, zayıf olmak demek değildir. Vazgeçen insan,

çoğu zaman en çok deneyendir. Taşıyabileceğinden fazlasını taşımış, sabır göstererek sonuna kadar yürümüş, ancak " O "  zaman durmuştur. Kimse hiç emek vermediği bir şeyden vazgeçmenin acısını çekmez.

Bir fotoğraf var. Dev bir ağacın gövdesine yaslanmış bir adam, vadiye

bakıyor, elinde bir bardak çay. Üzerinde şu satırlar: "Dünya herkesi kırar. En iyileri, en nazikleri, en cesurları."

 Dikkat et: kırılanların listesinde zayıflar yok. İyiler, nazikler, cesurlar var. Çünkü çok seven, çok önemseyen, çok yürekle yaşayanın kırılacak yüzeyi de çok geniştir. Kırılmışlığın, yürekle yaşadığının izidir.

Devamı daha sarsıcı: "Ve kıramadıklarını da öldürür." Hayat esnemeyeni, sertleşip hiç hissetmemeye karar vereni de eninde sonunda içten içe söndürür. Yani kırılmak bir felaket değil, canlı olmanın bedeli.

Asıl tehlike, kırılmamak için hissetmeyi bırakmaktır.

Doğaya bakmalı. Deprem, yerin altında yıllarca biriken gerilimin bir anda boşalmasıdır.

Sel, toprağın taşıyamadığı suyun yatağını bulmasıdır. 

Tsunami, derinlerde sessizce büyüyen bir gücün sahile ulaşmasıdır. 

İçindeki sarsıntılar da böyledir: yıllarca yuttuğun sözler, biriktirdiğin yorgunluk, "idare ederim" dediğin her an bir yerde birikmiştir. Şu an yaşadığın  çöküş, belki de o birikimin boşalma anıdır. Bu, senin bozuk olduğun anlamına gelmez; yükün artık taşınamayacak kadar büyüdüğü anlamına gelir.

Ve doğanın en gizli öğretisi şu: dünyanın en bereketli topraklarının bir kısmı, bir zamanlar sarsılmış, yanmış, altüst olmuş yerlerdir. Yıkım, zamanla besleyen bir zemine dönüşür. Enkaz, bir şeyin sonu değil, yeni bir yapının arsasıdır.

Şimdi o satırların en şefkatli yerine gelelim: "Kırılmış bir insan olmanın utanılacak bir yanı yok." Utanma. Kırık yerlerini saklamak için harcadığın enerjiyi, onlara şefkatle bakmak için kullan. Japonlar kırılan çanağı atmaz; çatlakları altın tozuyla birleştirir ve çanak eskisinden kıymetli olur. Senin çatlaklarının da altın olacağı bir yanın var. 

Yalnız önce onları görmen, kabul etmen gerekir.

"Sen sadece parçaları topla." 

Bu cümledeki en güzel kelime.

Senden mucize beklenmiyor. Bir günde iyileşmen, her şeyi çözmen, eski haline dönmen beklenmiyor. Sadece parçaları topla. 

Bugün bir parça: yataktan kalkmak. Yarın bir parça: bir arkadaşınla konuşmak. Öbür gün bir parça: kendine nazik bir cümle kurmak. 

Parçalar küçük olabilir ancak İnşa, küçük parçalarla başlar.

"Yeniden inşa etmeye başla." 

Bak, "bitir" demiyor, "başla" diyor. Hayat senden mükemmel bir plan istemiyor, sadece bir başlangıç istiyor.

 İnsanın içinde, derinde, hiçbir fırtınanın söndüremediği niyet taşıyan bir yer var.

Orası " kalbin." Yönü orası belirler; zihin yolları bulur, gayret adımları atar. Bir noktada kontrolü bırakıp akışa güvenmeyi de öğrenirsin: bazen en doğru hareket, yorgun bir gözlemci gibi durup sürecin kendini göstermesine izin vermektir. Bu pasiflik değil, derin bir güvendir.

Ve unutma: her insan, kalbinde hem ferah hem karanlık bir yön taşır. Bugün karanlığın ağır bastığı bir gün olabilir. Fakat  hangisini besleyeceğin, her sabah yeniden seçebileceğin bir şeydir.

 Dünya bunu senden alamaz.

Fotoğrafa son bir kez bak. Adam ağaca yaslanmış, ham dallardan yapılmış sade bir sandalyede oturuyor. Acele etmiyor. Elinde küçük bir bardak çay, önünde uçsuz bir vadi, üzerinde ne gün ne gece olan bir ışık. Tam bir eşikte duruyor: bitmiş bir şeyle başlamak üzere olan şey arasında. 

Belki sen de oradasın.

Orası kötü bir yer değil. Orası, yeniden doğanların durduğu yerdir.

Bu yüzden bugün kendine şunu söyle:

Kırıldım, fakat hâlâ bir parçayım. Yoruldum, ancak hâlâ buradayım.

Parçalarımı toplayıp yeniden daha sarsılmaz bir şekilde yola devam edebilirim.

İşte bu "Asil Güç" içimde.

Her yeni gün onu daha çok açığa çıkarabilirim.

"Hayat bir gündür. O da bu gündür."

Öyleyse bugün yeniden başlayabilirim.

Çünkü bazı insanlar, hayatın kırdığı yerlerden en güçlü hallerine doğar. Sende onlardan biri olabilirsin.