Benliği Terk Et ; Hüküm Düşsün , Aşk kalsın

İnsan ömrünün büyük kısmını bilmeye çalışarak geçiriyor. Kimi zaman başkalarını, kimi zaman kendini, kimi zaman da hayatın neden böyle aktığını...

Fakat yol uzadıkça insan tuhaf bir gerçekle karşılaşıyor:

Belki de asıl mesele bilmediklerimiz değil, bildiğimizi sandıklarımızdır.

Dünün doğrularıyla insanları sorgulayanlar vardı. Bugün biz onların doğrularını sorguluyoruz. Yarın da başkaları bizim doğrularımızı sorgulayacak. O halde mutlak bir hükümden nasıl söz edebiliriz?

Belki de hayatın en büyük öğretisi şu olabilir;

Hükmü koyduğun an, sıranı beklersin.

Çünkü zaman, en büyük itiraz makamı ve hüküm koyucudur.

İnsan önce başkalarını anlamaya çalışıyor. Sonra onları değiştirmeye. Sonra da onlara hükmetmeye.

Fakat bir gün dönüp aynaya baktığında anlıyor ki;

Kendine hükmedemeyen, hüküm sahibi olamaz.

Öfkesine söz geçiremeyen... Duygularını yönetemeyen...  Korkularının prangalarını kıramayan... Beklentilerinin esiri olmuş bir insanın, başkalarına dair hükümleri ne kadar sağlam olabilir?

Tasavvufun asırlardır söylemeye çalıştığı şey belki de budur.

İnsan dünyayı fethetmeye çalışmadan önce , önce kendini tanıyıp fethetmelidir.

Çünkü en çetin savaşlar dışarıda değil, içeride verilir.

Aşk da biraz böyledir.

Çoğumuz aşkı kavuşmak sanırız.

Oysa hayat bazılarına başka bir ders verir.

Severler. Gösterirler. Söylerler. Beklerler.

Fakat karşılık gelmez.

İlk başta insan bunu reddeder. Sonra kırılır. Sonra kızar. Sonra sorgular.

Ama bazen yıllar süren bir sessizliğin sonunda başka bir kapı açılır.

İnsan bir gün fark eder ki;

Sorun sevginin karşılıksız olması değilmiş.

Sorun, sevgiyi karşılığa bağlamakmış.

İşte o gün sevgi başka bir hâl alır.

Artık:

"Ben onu neden seviyorum?" sorusu kaybolur.

Yerine:

"Sevgi benden ne istiyor?" sorusu gelir.

Ve insan anlar ki:

Onu sevmekten vazgeçmedim; beni sevmesini beklemekten vazgeçtim.

İşte gerçek değişim burada başlar.

Çünkü beklenti çekildiğinde geriye kalan şeyin adı artık başka bir şeydir.

Ne ayrılıktır.

Ne kavuşmak.

Ne huzur.

Ne acı.

İnsan ne kalabilir ne gidebilir.

Kalır, yanar.

Yürür, yanar.

Durur yanar.

Susar, yanar...

Ve bir süre sonra o yangının sebebinin karşısındaki kişi olmadığını fark eder.

Yanan benliktir.

Tasavvufun diliyle söylersek, insanın içinde sürekli konuşan bir "ben" vardır.

Ben gördüm.

Ben bildim.

Ben yaptım.

Ben haklıyım.

Ben sevdim...

Fakat " aşk "  bu " ben " ile uzun süre aynı yerde duramaz.

Çünkü benlik görünmek ister.

Aşk ise kaybolmak.

İnsan sonunda şunu öğrenir:

Aşkın tarifini yapmak mümkün değildir.

Tarif etmeye çalışan kendi yaşadığını anlatır.

Aşkı değil.

Her âşık başka konuşur.

Her gönül başka yanar.

Her ayrılık başka iz bırakır.

Bu yüzden aşkın ortak bir tarifi yoktur.

Belki de bilenler, sustuğu için yoktur.

Belki de aşk, anlatılacak bir şey değil yaşanacak bir sır olduğu için yoktur.

Bir çelik,

Ateşe girer.

Körük harlar.

Çekiç iner.

Örs sabırla bekler.

Çelik şekilden şekile girer.

İnsan da hayat boyunca böyle evrelerden geçer.

Kimi zaman acılarla.

Kimi zaman sancılarla.

Kimi zaman ayrılıklarla.

Kimi zaman cevabını bulamadığı sorularla baş başa kalır.

Sonra dönüp kendimize soruyoruz:

Körük mü bizi kızdırdı, yoksa biz mi körüğü kızdırdık?

Çekiç mi bizi ezdi, yoksa biz mi örsü ezdik?

Demirci mi bize şekil verdi, yoksa biz mi demirciye ilham verdik?

Cevabını bilmiyoruz.

Belki bilmemiz de gerekmiyor.

Çünkü yolun sonunda görüyoruz ki her vuruluşta eksilen/ezilen çelik değilmiş.

Eksilen/ezilen bizdeki  "ben"imiş.

Ve insan, bütün bu arayışların sonunda vardığı yerde sadece şunu söyleyebiliyor:

Benliği terk et; hüküm düşsün, aşk kalsın.

Belki hakikat bundan daha karmaşık değildir.

Belki bütün yolculuk, "ben" diyerek başladığımız hayatı, "aşk" diyerek tamamlamaktan ibarettir.

Belki de...

Gerçek aşk, "seni seviyorum" dediğin yerde değil; "yasaksın" dediğin yerde başlıyor.

Çünkü kavuşmak isteyen gönül, kendini ister.

 Kavuşamayacağını bile bile sevmeye devam eden gönül ise, "aşkı." 

Belki de aşk "Yasaksın" dediğimiz yerde konuşmaya başlıyor.

Çünkü aşk bazen almak değil, taşımaktır.

Bazen ulaşmak değil, uzaklığına razı olmaktır.

Belki de bu yüzden aşkın tarifi yoktur.

Aşk, gönlün "olmaz" dediği yerde bile sevmeye devam etmesi ile başlıyor.

Belki de aşk, beklemekten vaz geçtiğimiz o an  yeniden  başlıyor.